De Club

Correspondentie-adres:
Waterdorp 66
6642 DB Beuningen
06-51470910
Mail: info@vvsjn.nl
KNVB Nummer: BBKS346
Rabobank 13.58.25.024

Accommodatie:
Winkelsteeg
Winkelsteegseweg 186
6534 AR NIJMEGEN
024-3557491

Opgericht: 13-sep-1935

Tenue
Shirt: Groen
Broek: Wit
Kousen: Wit/Groen
 

Halverwege de jaren dertig werd er op de Graafseweg, in de parochie Sint Thomas A Villanova, een kerk gebouwd.
Tijden de fundatie van de kerk is ook de fundatie gelegd voor het oprichten van een voetbalvereniging, door Pater Brouwer, die werkzaam was in deze parochie.
Pater Brouwer, zelf een fervente voetballer, was ook adviseur van een vereniging genaamd de JONGE WERKMAN.

Foto: De jonge werkman waaruit SJN is ontstaan in 1935

Vanuit de J.W. had hij al gauw een elftal geformeerd. Uit dit elftal ontstond een vereniging, die zich aansloot bij de R.K.V.B. Nijmegen.
Maar een vereniging moet een naam hebben, en wie anders dan Pater Brouwer kwam met de naam Sint Jan.

De R.K.V.B. ging niet akkoord met deze naam, daar er in Arnhem al een vereniging was met deze naam.
Maar het bestuur( dat in de eerste dagen bestond uit de Heren G.de Groot als voorzitter, H. de Ruiter en Pater Brouwer) wisten hier wel raad mee, om die naam toch te behouden. Uiteindelijk na veel wikken en wegen met de Bond, kwam de naam S.J.N., ofwel SINT JAN NIJMEGEN uit de bus.

De eerste wedstrijd die men speelde was op het terrein achter Marienboom tegen S.D.H.

Het bestuur zocht al gauw contact met kapper T.van Heumen, om hem te strikken als voorzitter. Daar stond hij in eerste instantie niet welwillend tegenover. Maar na veel aandringen heeft hij toch toegehapt, en goed ook, want daarna heeft hij de voorzittershamer dan ook 23 jaar gehanteerd.

Kleding en materiaal waren door Pater Brouwer goed geregeld met de Firma Gelink, waar hij een goed contact mee had. Hij kreeg het voor elkaar om een lopende rekening te openen voor S.J.N.. Als voorzitter v. Heumen materiaal nodig had, kon hij het daar gaan halen.
Als de rekening te hoog was, en men niets meer kreeg dan stapte Pater Brouwer er weer naar toe, en het was weer voor de bakker met de Firma Gelink, voor S.J.N.
Of nadien alles betaald is weet niemand meer.

Foto: Het elftal waarmee men de eerste wedstrijd speelde tegen S.D.H.

Van links naar rechts: Verbon, Schipper, Ruiter, W. Jacobs, zittend: Classen, v.d. Berg, Jacobs, v. Heumen, Pater Brouwer, Pater Megen, Polkamp, Verbon jr.

Daar de financiele toestand in het begin niet zo rooskleurig was (leden betaalden vijftien en een donateur tien cent per week) keek men gauw uit naar een eigen veld, daar men voor elke wedstrijd drie gulden moest neerleggen voor een speelveld aan de Vossenlaan, en dit dan ook een dure grap was voor twee elftallen. Waarom het bestuur dan ook gretig zocht naar een eigen terrein.
Men huurde een stuk weiland, gelegen tussen de Molenweg en de Oude Graafseweg, naast het voetbalveld van v.v. Nijmegen. Het terrein verschilde erg in hoogte, en er zaten ook veel greppels in. Er moest dan ook door het bestuur en eden met behulp van paard en wagen week in week uit hard gewerkt worden om hiervan een voetbalveld te maken.
Voor velen was dit een nachtmerrie en zij haakten dan ook vroegtijdig af. Kleedkamers waren er ook niet, maar wie anders dan Pater Brouwer droeg er zorg voor.
Hij ging praten met aannemer Berntsen en Braam, met als gevolg, twee prachtige kleedkamers op maat gemaakt.

Toen eind 1936 het veld gereed was, en men daar de eerste wedstrijd op speelde, gebeurde er in het begin van de wedstrijd al een ongeval, namelijk T. Kolk bleef met zijn voet in een niet goed gedichte greppel steken en brak daardoor zijn enkel.

Het tweede elftal zorgde al na twee jaar van bestaan van de vereniging voor het eerste succes, door kampioen te worden met de spelers: Schulte Kuerten, Verbon, Joosten, Derks, Cobussen, Verberk e.a. waarvan de namen niet bekend zijn.

1e Kampioens seizoen 1938-1939 van links naar rechts Secretaris Verbon, Penningmeester Polkamp, Roos, Christ, Hermelink, Peters, Voorzitter van Heumen, G. Jacobs, W. Schuurman, J. Cobussen, H. Jacobs, R. van Berk, J. Albers.

 

 

 

 

Kampioensfoto 2e elftal seizoen 1937-1938 Schuten, Keurten, Verbon, Joosten, Derks, Cobussen, Verberk e.a. waarvan de namen niet bekend zijn.
 

 

 

 

De gebroeders Wels droegen in die jaren zorg voor het onderhoud van het veld, maaimachines kreeg men van de Fam. Schaap, die hun vee er op mochten laten grazen.
De gebroeders kregen het ook voor elkaar om een jeugdelftal van de grond te krijgen.
Van waaruit later goede spelers zijn gekomen. In de jaren 37 nam men met twee senioren en een junioren elftal(len) deel aan de competitie.

Het bestuur was inmiddels gewijzigd, secretaris Liefrink had zijn plaats afgestaan aan Verbon, Polkamp was de penningmeester en de Ruiter was de bode.

Door het organiseren van toernooien, en verkoop van versnaperingen kon men dan ook als bestuur dikwijls opgelucht adem halen op bestuursvergaderingen die gehouden werden in het parochie gebouwtje naast de nieuwe kerk.

In het seizoen 1938-1939 presteerde het eerste elftal het om kampioen te worden in het korte bestaan van de vereniging. In Lent, tegen D.V.O.L., uitslag 1-3, was men kampioen in de 2e klasse R.K.V.B. afd. Nijmegen.
De spelers Roos, Christ, Hermelink, Peters, G. Jacobs, H. Jacobs, W. Schuurman, Cobussen, van Loon, en J. Albers dachten dan ook, toen het bestuur hen uitnodigde voor een samenzijn in cafe Het Witte Huis op de terugweg, dat wordt feesten, maar toen men goed en wel zat, sprak een bestuurslid hen toe, dat men per persoon een glas bier kon krijgen van de vereniging. Wat hierop volgde is met geen pen te beschrijven, maar wel dat er zonder het bestuur toch nog wel flink gefeest is, die avond in de stad.

Het kampioenschap was wel een mooi afscheidscadeau voor de oprichter en hardwerkende Pater Brouwer, die overgeplaats werd naar Amsterdam.

Na het behalen van het kampioenschap berichtte men de K.N.V.B. om niet voor promotie in aanmerking te komen, daar het financieel niet toelaatbaar was.

De opvallenste voetballer van die jaren was G. Jacobs met de bijnaam De Bus. Het liefst zag men dat ze hem direct in het begin van de wedstrijd een teek uittrokken, want dan was de boot aan met de Bus.

Toen de oorlog uitbrak, en de Duitsers het speelveld hadden ingepikt, om het te gebruiken voor exercitieterrein, stapte voorzitter v. Heumen heel brutaal naar de postcommandant om een vergoeding te vragen.
Dat hij het gevraagd heeft weet hij nu nog, want hij was eensklaps de snelste voetballer van .S.J.N., daar hij in een recordtijd de afstand Oranjesingel-Graafseweg aflegde.
Maar voetballen deed toch nog wel in die jaren. Dikwijls was men te gast bij R.K.S.V. Hatert, waar men dan moest kleden in het achterhuis van bakker Rutten.
Na de oorlog werkte men met man en macht om het speelveld weer in orde te krijgen.
Er werden nieuwe kleedkamers gemetseld, waar veel verenigingen jaloers op waren. En daarom was dan ook in korte tijd alle voetbalnarigheid vergeten, van de laatste vijf jaar.

Februari 1947 vierde R.K.S.V. S.J.N. haar 12 1/2jarig bestaan. In de ochtend recipieerde het bestuur in bet parochiehuis Sint Thomas A Villanova. Het was een hele eer, om felicitaties in ontvangst te mogen nemen van clubs als N.E.C. en Quick. Vervolgens werd die dag ook Pater Brouwer de oprichter van R.K.S.V. S.J.N. stevig in het zonnetje gezet (die speciaal hiervoor uit Amsterdam was overgekomen).

Foto: 12 1/2 jarig bestaan van R.K.S.V. S.J.N.

In de kleine zaal van de Vereniging genoot men 'savonds van een cabaret. Het slot van de dag, was een gezellig samenzijn, met de muziek van Otto Prudon en zijn O.D. Orkest.

Dat S.J.N. in die tijd ook goede spelers had bleek wel uit de uitnodiging van bet afd. bestuur. Maar liefst vijf spelers kregen een uitnodiging voor een selectiewedstrijd, die gespeeld werd op het Quick veld. Drie spelers van S.J.N. kwamen hieruit, voor de selectie die op 20 maart 1948 in Zetten aan moesten treden tegen de afd. Arnhem. Jan Wouters en Cees Jansen stonden gelijk in de basis. Maar na een kwartier spelen, viel Jan met een onwillige knie uit. George Harkens van S.J.N. was de invaller en tevens de ster van bet veld, door maar liefst drie doelpunten op zijn naam te schrijven. Cees maakte er ook nog twee en de afd. Arnhem was door de inbreng van S.J.N. voetballers, met 7-2 verslagen.

In maart 1948 berichtte de Gemeente Nijmegen het bestuur dat men rekening moest houden dat bet gepachte veld aan de Oude Graafseweg binnen afzienbare tijd ontruimd zou worden. Men moest toen haastig op zoek naar een ander speelveld. Op een bestuursvergadering (in café de Bataaf) tipte W. van Dreumel, voorzitter v. Heumen over een stuk grond, dat eigendom was van Dr. Hoefnagels en gelegen was aan de Weg door Jonkerebos en het alom bekende Pieperslaantje. En zo geschiede het, dat kort daarna de bestuursleden T.V.Heumen, G.Jacobs en T.Polkamp de verantwoordelijkheid durfde te nemen om voor S.J.N. een huurcontract te tekenen. Kosten huur per jaar f 1. 1 50,--. Maar wat bleek men echter gehuurd te hebben een perceel grond, vol boomstronken. De eden en omgeving van S.J.N. vroegen zich af waar het bestuur toch aan begonnen was, notabele zonder cent in kas.
Daar het bestuur kon aantonen bij de controlecommissie van de K.N.V.B., die bestond uit de Heren van Seek, Huisman,Vervoort van N.E.C., dat men cent in kas had, kreeg men vooral door toedoen van K.N.V.B. bestuurslid van Seek een eerste subsidie van vijftienhonderd gulden en later nog een bedrag elfhonderd gulden. Daarmee ging men aan de slag om het veld aan het Pieperslaantje in orde te maken.
Er werd hard gewerkt door ene Boer Peters die de boomstronken er uit haalde en het veld egaliseerde. Het bestuur en de eden timmerden en metselden ondertussen aan de kleedkamers en afrastering, een pomp werd in de Betuwe opgekocht en zo kon men al gauw in 1950 het terrein in gebruik nemen.
Op het oude veld werd bijna een sprookje werkelijkheid voor het eerste elftal, de competitie verliep naar wens, zo zelfs dat wij de bovenste plaats bezetten.
Tot die fatale dag in Leuth daar werd ons een halt toegeroepen Het kwam als een mokerslag, het scheen of het zelfvertrouwen weg was die dag men leed een fatale nederlaag.
De laatste zondag deed de deur dicht, Orion Boys kraakte ons met maar liefst 6-3. De beslissing waar men op gehoopt had bleef uit, dank zij onze nederlaag werd Kolping ( dat aan N.D.T. een zacht eitje had) kampioen.

Maar feest werd er drie maanden later toch gevierd, want op 13 augustus kon het nieuwe sportterrein in gebruik worden genomen. Voorzitter v. Heumen verwelkomde leden en genodigden en bracht een woord van dank uit aan zijn medebestuurders en eden die dit grote werk tot stand hadden weten te brengen. De voorzitter van de K.N.V.B. knipte officieel het groenwitte lint door en beschouwde het veld als geopend. Geestelijk adviseur Pater van Roosmalen, zegende daarna het sportterrein en nam de aftrap, waarmee tevens de wedstrijden begonnen om de Zilveren Waalbrug. Het publiek dat in groten getale was opgekomen zag Hatert als overwinnaar uit de bus komen.

Op 14 november 1950 werd J.van Maurik als honderdste lid aangemeld.

In maart 1951 werd er een "KANTINE" in gebruik genomen, en zelfs een "Tribune", goed ging bet ook met de prestaties op het veld bet was namelijk twaalf jaar geleden dat er een kampioenschap was binnengehaald.
In Weurt tegen W.V.W. haalde S.J.N.2 door een 6-0 overwinning bet derde kampioenschap binnen in het bestaan yen de vereniging, W. Schuurman was de enige speler die ook het eerste kampioenschap meemaakte in 1939.
Het eerste elftal kon met nog twee wedstrijden te spelen ook kampioen worden, in de voorlaatste wedstrijd toogde men met alles wat S.J.N. lief was naar Bemmel om daar kampioen te worden. Maar men was wel gewaarschuwd dat bet geen makkie zou worden, want een week eerder klopte S.C.B. bet op de tweede plaats staande Orion Boys.
Maar S.J.N. bakte er die middag niets van en verloor met liefst 5-0 Daar Orion die middag won moest men een de week er op thuis tegen O.S.C. winnen.
In deze spannende wedstrijd versloeg S.J.N., O.S.C. met 3-1. Nu kon men zich opmaken voor deelnamen aan de promotiewedstrijden, die recht gaven om naar de vierde klasse K.N.V.B. te gaan.
De receptie die op 6 mei gehouden was, moest als besluit dienen voor bet kampioensroes, die bestuur en leden met zich meesleepte. Aan belangstelling ontbrak bet niet die zondagmorgen gelukwensen van S.C.H., Nijmegen, Kolping, Quick, O.N.V.V. N.E.C. enz. of bet nu kwam door de bezielende woorden van de voorzitter en de secretaris van de scheidsrechtersvereniging de Hr, Colen we weten bet niet.
Maar 's middags ging er door de gelederen van ons eerste elftal een wil om te winnen. Kesteren was hiervan dan ook bet kind van de rekening de promotiecompetitie voor een plaats naar de 4e klas werd dan ook geopend met een daverende 6-1 overwinning (Kesteren kon slecht tegen verlies en tekende protest aan: Kesteren beschuldigde S.J.N. ervan dat men sterke drank in de thee had gedaan, maar de strafcommissie verwierp dit protest met een lachend gezicht).
De tweede wedstrijd speelde men gelijk 2-2 tegen Kolping, de derde was een teleurstelling, men verloor uit met 2-1 van DIO. Kesteren was door deze nederlaag weer bet kind van de rekening en verloor met 2-4 van S.J.N.

Daarna klopte S.J.N., Kolping, dat thuis een nederlaag kreeg, met de vreemde cijfers 4-6, met nog één wedstrijd te gaan, thuis tegen DIO, was de spanning te snijden won Dio dan was Dio 4e klasser, won SJN dan was SIN 4e klasser. Het publiek was in groten getale opgekomen voor dit duel het viel niet mee, maar het kwam er toch nog van SJN won met 3-1, in het begin van de strijd leek het er niet op na 20 mm. keek men al tegen een 1-0 achterstand aan , men pakte toen de zaken anders aan en voor de thee maakte George Harkens 1-1 , kort na rust maakte George er 2-1 van DIO had het niet meer, maar SJN ging steeds beter voetballen en toen het 3-1 werd zong en sprong het publiek SJN liet zich niet meer verrassen. Voor het eerst in het bestaan van de vereniging was SJN 4e klasser en dat was voor het bestuur voorzitter v. Heumen, secretaris G. Jacobs, penningmeester T.Polkamp en de bestuursleden T.Peters, W. Schuurman en G. Verbon dan ook een dankbaar cadeau voor het vele werk dat zij de laatste tien jaar aan de vereniging besteed hadden. Hoe bestaot en de Ietste maol is bij mien al meer as tien jaer gelejen, en dan komme we oek ien de vierde klas of heit gin rinus mer, mar no wete jullie meteen wie ik bin, maor mien vrouw zeit, da kunne ze toch direk zien oan de poststempel sufferd. Maor nou het  oek gin zin mer um anoniemus te speule ik heb deur de radio geheurd da jullie kampioen zien, da fiend ik nog is fien, zoals ik zei da zien we at in gin tien jaor mer gewist. En net of die rotzakken  er um gedaon hebbe, nou ik er der eiges nie bij bin, gaon ze near de vierde klas, maor makt nou gin optocht van jongens, want da gift een hoop herrie en da is nergens goed veur., ik heur jullie vroagen hoe weet die smeerlap da nao, we dachten al dat we hum kwietwaeren,we hebben al zo lang niks van hum geheurd, mar da's geheim heur, da magge jullie best wete, die secretaris van jullie het mien al die tied ut clubblad gestuurd, mar ik waardeer ut wel en as jullie zo ver van de ouwe Graafseweg afzitten as ik dan zal je ut oek wel waardere, mar een ding snap ik nie, speule jullie al op het neijen veld of bewaeren jullie veur de vierde klas. Messchien ku je der een ziekenhuus bij laote bouwe da makt nog reclame, ik geleuf anders da jullie wel een poar lossen cente hebbe, met kleedkamers der bij toe moar gin nieuw stadion bouwe, vergeschote, slechte geldbelegging as je ut mien vraogt 1k gao nou dan oek mar, volgend jaor schrief ik we es hur. Aldus Marinus op Aruba, oktober 1951. Het seizoen 1951 - 1952 begon triest, diverse spelers hadden overschrijving aangevraagd naar een andere vereniging(reden er waren ver. die langskwamen met een wintervoorraad aardappels als je daar kwam voetballen en dan hapte men graag toe. Daar de consul van de K.N.V.B. ook nog het speelveld afkeurde voor de wedstrijden in de 4e klas, daar er teveel glas en stenen in het speelveld zaten. Men moest toen uitwijken naar het veld in Hatert.,daar dit de nodige onkosten met zich meebracht en dit de gezelligheid niet ten goede kwam, zakte de vereniging als een pudding in elkaar. Vandaar dan ook een brief aan de leden, om op zaterdag 20 october naar het sportpark te komen om met zijn allen te werken om het speelveld voor een herkeuring in aanmerking te laten komen. Begrijp goed: schreef het bestuur zoek geen uitvlucht daar de vereniging op het spel staat. Men was goed wakker na deze oproep geworden, de consul keurde het veld in februari 1952 voor vier thuiswedstrijden goed. Maar de prestaties in het veld hadden hierdoor wel een knak kregen met als gevolg: degradatie van ons eerste elftal uit de 4e klas, maar er was toch nog een pluspunt dat jaar. G. Jacobs had een vooruitziende blik: de jeugd moet je nu goed begeleiden! En samen met de leiders kreeg de vereniging alsnog dat jaar weer een voet om op te staan, met als resultaat dat het A elftal het jaar erop het kampioenschap behaalde. De gezelligheid kwam ook weer terug in het derde elftal wel niet met de prestaties op het veld, maar met andere dingen. Zo moest men op paaszaterdag een wedstrijd spelen in de Woezik, daar men op terug weg lang moest wachten op de bus, stelde de leider toen voor om maar te gaan biechten in de tussentijd, toen de biecht van de meesten was gehoord, dacht men de ziel is toch weer schoon, een geintje kan er nu wel weer van af (alleen T. Peters was nog aan het biechten), in de hal van de kerk kon men n.l. het klokkenluiden als dat buiten de gerichte luiduren gebeurde, dan betekende dat, dat er brand was in het dorp, en moest de vrijwillige brandweer aantreden. Het hele dorp was in rep en roer, toen P. Nas op het idee kwam om dit te doen, de bus was inmiddels aangekomen, maar T. Peters was nog aan het biechten, hij wist dan ook niet waarom de pater de biechtstoel uitrende, en wachtte tot hij de absolutie zou krijgen, maar die heeft hij in die kerk niet meer gekregen, daar WeIs, v. Alst en Daniéls hem uit de biechtstoel trokken en hem mee sleurde naar de bus. De stagnatie was dan ook, zo bleek later op deze paaszaterdag erg groot in de Woezik, maar of deze spelers die dag nog opnieuw gebiecht hebben weet niemand van elkaar, maar wel dat er na Pasen een extra bestuursvergadering is uitgeschreven en de spelers op het matje werden geroepen. In het begin van de jaren 50 was B. v. AIst werkzaam op een steenfabriek in de Ooy. De plaatselijke voetbalvereniging kon degraderen als ze van SJN zouden verliezen. Op de steenfabriek regelde men het één en ander met B. v. AIst. Dat de Ooy deze wedstrijd zou winnen stond bij voorbaat al vast, maar de Ooy had een slecht elftal en SJN dat zich niet inspande, stond al gauw met 2-0 voor. Geertje Rossen maakte dan ook de opmerking tegen de spelers van Ooy als jullie de bal er niet in trappen bij ons dan wil 1k het zelf wel doen, de uitslag werd 7-3 in het voordeel van de Ooy en deze degradeerde daardoor niet. De uitslag 7-3 was een beetje overtrokken vond de scheidsrechter Rinus v. As en stelde voor om er 3-2 van te maken en deze uitslag op het ruilformulier te zetten en dat vonden beide partijen goed. Een wedstrijd die in Zetten gespeeld moest worden liep er uit de hand. Tijdens deze kei hard gespeelde wedstrijd werden spelers uit het veld gestuurd, waaronder J. Rossen en zijn broertje Matje. Na af loop raakte het publiek van Zetten dan ook aan het slaan met SJN en wilde men ook de bus omgooien. Muskes van SJN was niet bang en zorgde dat het rondom de bus schoon werd. Terwijl hij daarmee bezig was zei Matje vanuit de bus ik zorg wel dat er niemand binnenkomt en die het toch probeert die sla ik er zo weer uit, er kwam inderdaad iemand naar de bus toe om er in te komen, dus Matje haalde uit en die vent vliegt weer net zo hard naar buiten, waarop de chauffeur zegt: wat maak je me nou, dat is mijn hulpchauffeur! In dat jaar liep nog een wedstrijd uit de hand en wel in Groesbeek bij Rood-Wit. Speler van Oijen was regelmatig een speler van Rood-Wit te snel af, de speler van Rood-Wit meende dan ook de opmerking te moeten maken van: als je zo doorgaat pak ik je wel na de wedstrijd. Hij hield inderdaad zijn woord en pakte dan ook v. Oyen beet na de wedstrijd, maar deze rukte zich los en zette het op een lopen naar de kleedkamer. De wat oudere spelers van SJN beschermden hem daarbij om de weg vrij te maken. Toen iedereen eindelijk in de kleedkamer was vlogen er plotseling stenen door het raam naar binnen. Men schrok hevig toen men naar buiten keek, er stonden inmiddels wel honderd Groesbekers voor de kleedkamer om die broekjes uit Nijmegen de les te lezen. Maar Kees Knechtjes van SJN was niet bang en ging naar buiten en met de woorden:G.V.D. wat moeten jullie vieze vuile rooie Groesbekers, één voor één mogen jullie komen ,maar er kwam en geen één. Half het seizoen 1953 moest men bij het bovenaanstaande Union op bezoek. SJN had in deze competitie nog weinig gewonnen. Deze wedstrijd werd winnend afgesloten en dat moest gevierd worden, dat deed men dan ook. Maar, toen men huiswaarts ging, kon niet iedereen nog recht fietsen. Drie a vier spelers zochten de sloot op, waarvan Witte de Brink er het slechtst afkwam, want hij kwam als een vies varken uit de sloot. Jan Schipper mocht in een uitwedstrijd tegen A.W.C. een strafschop nemen, maar deze speler stond erom bekend, dat bij hard kon schieten. De keeper van A.W.C. had het dan ook niet op Jan en zei dan ook: als gij schiet dan ga ik het doel uit ,en hij ging ook. In 1959 kwam de firma Bouten vragen of men de zomeravondcompetitie op het SJN terrein kon spelen, dat vond men goed. Firma Bouten was hier erg blij mee en stelde hier tegenover om een watervoorziening aan te leggen (daar men nog steeds gebruik moest maken van een pomp). De ver. moest alleen de sleuven en een put maken. Daar men onder de leden niemand kon vinden die een put kon metselen, zocht men dan ook buiten de vereniging. De heren Krebbers en Laurentzen waren bereid om die put te metselen. Maar het was warm, en Krebbers had die dag zin in een flesje bier, maar dat liep uit de hand en op een gegeven moment lag hij dan ook te slapen in de al gegraven put en hoe men ook probeerde ze kregen hem er niet uit. Ze hebben hem dan ook maar zijn roes uit laten slapen in de put. Ook in dat jaar moest de voorzitter T. v. Heumen om gezondheidsredenen de voorzittershamer na 23 jaar neerleggen. Hij is toen benoemd tot ere-voorzitter en heeft daarna toch nog menig jaartje de club met raad en daad bijgestaan. Zijn opvolger G. Jacobs stelde na de jaarvergadering het bestuur als volgt samen: A. v. Alst: secretaris - T. v. Oyen: penningmeester. Na G. Jacobs kwam G. Stenzen, daarna T. Roelofsen en toen de zoon van de oud-voorzitter v. Heumen. Secretaris v. AIst was dan ook eigenlijk de persoon waar alles om draaide. Een beetje houvast kreeg men weer toen men O. v.d. Brenk de voorzittershamer in 1971 in handen gaf. Na v.d. Brenk was het erg rommelig, tot in1978 T. v. Oyen voorzitter werd. In het begin van de jaren 60 dreigde de ver. het loodje voor de tweede keer te moeten leggen. Het ledenaantal was zo ver teruggelopen dat men met moeite 2 elftallen op de been kon krijgen. Omdat de ver. D.V.E. er ook zo slecht voor stond, werd er voorgesteld om een fusie aan te gaan met D.V.E. Er werd in de kapperszaak bij v. Heumen vergaderd over deze fusie. Er zaten ook oud-leden bij die huilend zeiden: dat kunnen jullie niet doen, je moet doorzetten om de naam S.J.N. te behouden. Tenslotte berichtte men D.V.E, dat men de fusie niet zag zitten en vanaf die tijd is het weer stukje bij beetje bergopwaarts gegaan. Zoals men goedkoop aan de watervoorziening was gekomen, zo goedkoop kwam men ook aan de veldverlichting. De firma Schekman stond garant hiervoor, ais men wedstrijden kon spelen op het SJN terrein. Het bestuur pakte in de jaren 60 deze kans dan ook. Bij de C.V.D. werden trampalen opgekocht en nadat de sleuven gegraven waren, maakte de firma Schekman dan ook de verlichting in orde. S.J.N. was dan ook één van de eerste ver. in Nijrnegen met een verlicht veld. Daar is dan ook driftig gebruik van gemaakt door diverse ver. in Nijmegen. De penningmeester vaarde hier wel bij. Ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan werd er op 10 september 1960 een receptie gehouden van drie tot vijf uur in het clublokaal Café Bataaf aan de Graafseweg. De feestavond vond plaats op zaterdag 17 september in de Gezellenvereniging. Om half acht opende voorzitter Roelofs de avond, waarna enkele leden van S.J.N. die zich verdienstelijk hadden gemaakt, werden gehuldigd. Na het cabaret dat gehouden werd in de bovenzaal met medewerking van conferencier Brand en verder met o.a. The Two Players, The Hodlats, de zingende Troubadour, Routiny Goochelaar, en The Tos Santos, was zeer geslaagd. Vanaf elf uur was er nog gelegenheid om te dansen met medewerking van The Charles Town Rocking Boys.

Op de algemene jaarvergadering in november 1960 is besloten om van R.K. vereniging over te gaan tot neutrale vereniging. In de jaren 60 was Bolus een bekende figuur. Met de bakfiets bracht hij de jeugd naar de uitwedstrijden toe. Bolus rijdt nu nog met de bakfiets rond in Nijmegen. In oktober 1961 tekende Hyster een contract bij SJN Een bedrag van f. 2500,- werd vooruitbetaald. Daar stond wel tegenover dat SJN de velden moest laten opknappen. Het bestuur kon hiermee aan de slag. Een tijdelijk onderkomen werd gevonden op het voormalig NEC complex. De huur was hiervoor f. 200,-. Tuinbedrijf Abelia zou voor een bedrag van f. 7800,- het sportterrein opknappen. Na de werkzaamheden de Abelia verricht had, daagde dit bedrijf (aangezien de rechtsposities nog net niet zo verfijnd waren, was ieder bestuurslid dat het lef had te tekenen voor eventuele nadelige consequenties aansprakelijk) het bestuur van SJN m.n. T. Roelofs, A. v. Alst, T. v. Oyen voor de rechtbank, daar het bestuur f. 700,- niet betaalde, omdat men een verkeerde grassoort had gebruikt. De rechtbank stelde SJN in het gelijk. Nadat de velden weer bespeelbaar waren, waren het in de jaren 63/64 een hele drukte op het sportterrein. SJN kreeg voor twee jaar de ver. Hatert op bezoek. Dit was voor beide verenigingen erg moeizaam. Met de vier elftallen van SJN en de zestien van Hatert gaf dat ook wel eens problemen. Ofschoon men het er naderhand over eens was, dat alles in goede verstandhouding was verlopen, denkt menigeen er nog wel aan terug. Maar, er was toch wel een behoorlijke schade aangericht. De noodzakelijke herstellingen konden in eigen beheer worden uitgevoerd. Men kreeg, nadat Staatsbosbeheer een rapport had opgemaakt, van de Gemeente Nijmegen een bedrag van f. 3000,- In 1964 gingen Albert en Boy van Alst en T. v. Oyen naar een bestuursvergadering (dat dachten de vrouwen tenminste) maar ze gingen richting Ooy, daar was het kermis. Dat ze daar geweest zijn weten ze nu nog: na goed gefeest te hebben was de weg terug lang. Ooyse vrienden vonden het grappig om zand of suiker in de tank te gooien van de motor van T. v. Oyen. Die motor kreeg men dus niet meer aan de gang. De terugweg was dan ook zeer moeilijk met drie man op de bromfiets van B. v. Alst, diep in de nacht kwamen ze dan ook aan (van de vergadering). In 1969 bij een toernooi, kwam er een politieagent controleren of er bier verkocht werd, men had namelijk geen vergunning om dat te verkopen, die agent meenden dan ook beslag te moeten leggen op de drankvoorraad, maar toen hij assistentie ging halen en weer terug kwam stond hij mooi voor paal bij zijn collega's, razendsnel had men alle drank onder de vloer verstopt, luik dicht, kleed erover, stoelen en tafel er bovenop en men zat te kaarten en er was niets meer te vinden en de agenten dropen af. In de jaren 70 kreeg men bericht van de gemeente dat het veld niet meer verhuurd werd. (Gemeente had enkele jaren geleden het terrein van Dr. Hoefnagels gekocht). Het bestuur kon kiezen uit een complex op de Dukenburg of de Winkelsteeg, op de Dukenburg zou men dan alleen het recht krijgen om uit te groeien tot een grote vereniging, maar om groter te worden daar had het bestuur geen oren naar, men koos voor de Winkelsteeg en dat was een goede keus, wat later bleek. Maar voor de verhuizing plaats vond ervoer men de tegenwerking van de sportstichting wat betreft deze verhuizing. De financiële verliezen liepen zo hoog op doordat de velden niet op tijd klaar van de afgesproken datum. Men had ondertussen wel een oude boerderij toegewezen gekregen, en er een bedrag van Fl. 12.000,- ingestoken om het een beetje toonbaar te maken. De verlichting werd ook langs het verkeerde veld geplaatst. Zonder overleg werden de doelpalen (eigendom van SJN) naar de nieuwe velden overgeplaatst, zodat de vereniging enkele weken niet kon voetballen. Verder was de verlichting die door de gemeente was overgeplaatst defect, diverse lampen waren stuk en moesten nog gericht worden. Maar na veel touwtrekken kon men eindelijk in november 1972 een van de mooiste complexen van Nijmegen in gebruik nemen. In de herfst van 1973 organiseerde SJN samen met Stella Artois een groots opgezet Nederlaagtoernooi, vier clubs uit het betaalde voetbal deden hieraan mee, NEC, Wageningen, Graafschap en Go Ahead Eagles, NEC kreeg de eerste prijs (een bedrag van Fl. 2500,-, uitslag 0-11), Wageningen klopte SJN met 0-9 en werd tweede en ging met Fl. 2000,- naar huis, de Graafschap maakte er 0-8 van en kreeg Fl./ 1500,- toebedeeld en op de vierde plaats eindigde Go Ahead Eagles dat SJN met 0-7 versloeg en toch nog met Fl. 1000,- naar huis ging. De nieuwe omgeving deed SJN goed, het was precies 23 jaar geleden dat het eerste elftal kampioen was geworden. En eindelijk kon men in 1974 de vlag opnieuw hijsen, daar men de laatste uitwedstrijd tegen Dynamo won, werd het kampioen van de 2e klasse B afd. Nijmegen. In september 1977 begon men de afdeling van de jeugd. De A junioren werden uit de competitie teruggetrokken (het laatste succes van dit elftal werd gehaald in 1971 onder leiding van B. v. Alst werd dit elftal kampioen). In 1978 werd de B jeugd teruggetrokken, de B jeugd werd onder leiding van A. v. Cleef in 1974 kampioen. Het kampioenschap van de c'tjes in 1979 onder leiding van J. Angennent was een mooi afscheidscadeau wat betreft de jeugd bij SJN. In 1980 werd dit elftal uit de competitie teruggetrokken en sindsdien heeft SJN geen jeugd meer. (Reden hiervan is toch wel dat het SJN veld een beetje achteraf ligt en dat de ouders liever naar de buurtverenigingen Hatert, SCE en DVE sturen) In 1978 stond de vereniging voor de derde maal op het spel. Iedereen in het bestuur rommelde maar wat aan, er waren twee bestuursleden die nog echt werkten, dat waren de heren Bleumink en A. Stevens. Het ging bestuurlijk gezien slecht, de oppositie die dan ook tegen het bestuur gevoerd werd was terecht op 30-11-1978 is er een tussentijdse ledenvergadering geweest, daarin deelde het bestuur de leden mede dat zij aftraden. De vergadering verzocht de Heer v. Oyen dan de voorzittershamer op te nemen, aan dit verzoek voldeed hij. T. v. Oyen had al 15 jaar bestuurservaring er op zitten bij SJN en kende het klappen van de zweep daarom erg goed, tevens werden er die avond nieuwe bestuursleden gekozen en dat waren J. Orth, H. Bartels, H. Geurts, en B. v. Alst die samen met penningmeester H. Albers een nieuw bestuur vormden. Voorzitter van Oyen heeft tot nu toe een goed team om zich heen gehad en dat heeft de laatste zeven jaar ook zijn vruchten afgeworpen voor SJN. Nadat het eerste in 1976 gedegradeerd was, kwam onder leiding van C. Corbeek in het seizoen 1979-1980, SJN weer terug in de 1e klasse afd. Nijmegen en weer moest de laatste wedstrijd tegen Dynamo, het was spannend maar 10 min. voor tijd maakte J. Albers het enige doelpunt. Het seizoen daarna handhaafde SJN zich in de eerste klasse. Het seizoen 1981-1982 begon onder leiding van W. Kroon, hij bracht SJN naar een tweede plaats, die recht gaf op promotiewedstrijden om een plaats in de Hoofdklasse. De eerste wedstrijd tegen Valburg werd gelijk gespeeld: 1-1. Jan Looman moest 1 minuut voor tijd uit de dug-out komen om een strafschop te nemen, daar niemand deze durfde te nemen, Jan hield zijn hoofd koel en trapte de bal in het doel. De tweede wedstrijd werd gespeeld tegen S.V.H.A., na een 2-0 achterstand en met tien man, want J. Geurst was uit het veld gestuurd, maakte J. Nillessen met twee doelpunten alsnog gelijk. De wedstrijd Valburg-S.V.H.A. werd een grote overwinning voor S.V.H.A., dat daardoor naar de Hoofdklasse van de afd. Nijmegen promoveerde. Maar het jaar daarop werd SJN ongeslagen kampioen onder leiding van R. v. Scheindel en W. Furer en promoveerde men naar de hoofdklasse. Na het kampioensfeest, die het bestuur en leden met zich meesleepte, ging op 4 juni het plan in werking waar het bestuur al een jaar aan gewerkt had, namelijk de verbouwing van het clubhuis, deze verbouwing was hard nodig daar de verdiepingsvloer op instorten stond, de vloerbalken waren vermolmd, daar was men in de winter van 1983 achtergekomen, het verloop van het seizoen �82-�83 is dan met veel angsten beven tegemoet gezien door het bestuur en menigmaal kreeg men krampen in de nek van het naar boven kijken als er weer een elftal naar boven ging voor een bespreking. Men dankte daarom dan het eind van het seizoen God op de bloten knieën, dat er een ramp voorkomen was doordat de vloer niet ingestort was. Verder waren de sanitaire voorzieningen slecht, de Keuken was miserabel, deze moest naar buiten worden uitgebouwd. Er ging dan ook een tekening naar de Gemeente en met de goedkeuring daarvan is men op 4 juni aan de slag gegaan. De eerste week verliep geheel volgens plan, de vloeren en de wanden werden er uit gesloopt, buiten werden de sleuven gegraven voor de fundering van de toiletten en de keuken. Vrijdag 17 juni werd er een begin gemaakt met metselwerk, die vrijdag zal nog lang in het geheugen blijven van bestuursleden T. v. Oyen, B. Hermsen en P. Bartels, Wat was er nou gebeurd? De sportstichting had de verbouwing al 14 dagen in het oog en liet dat toe tot er buiten gemetseld ging worden, op dat moment ging er een telefoontje van de sportstichting naar bouw en woning toezicht dat er op het complex Winkelsteeg gemetseld werd aan het SJN clubhuis zonder toestemming van de sportstichting. Het was ongeveer drie uur in de middag toen medewerkers van B en W het werk op advies van de sportstichting stil kwam leggen, maar of dit van harte ging daar zette het bestuur van toen vraagtekens bij. Maar het bestuur zette geen vraagteken bij het UNFAIR optreden van de sportstichting. De stichting stuurde Heer Tienstra nadat B en W vertrokken waren naar het complex, om te kijken hoe groot de klap was aangekomen. De Heer Tienstra stond met een lachend gezicht bestuursleden v. Oyen en Hermsen duidelijk te maken waarom de bouw was stil gelegd, en toonde dan ook namens de Sportstichting (deze naam heeft het bestuur van SJN bedacht) geen enkel om de vereniging verder te helpen, nee eerder dieper in de put te helpen. T. v. Oyen en B. Hermsen zullen dan ook nooit de woorden vergeten van Heer Tienstra: Mijn weekend gaat niet door kapot met andere woorden maar dat van SJN wel. Wij, het bestuur van toen, geloven dan ook dat de directeur met name de Heer Fiikert de Heer Tienstra op pad heeft gestuurd. De Heer Fiikert heeft in het verleden al vaker conflicten met het bestuur van SJN verloren en zag nu de kans schoon om SJN goed terug te pakken. Maar men had één ding vergeten, men had te doen met keihard werkende bestuursleden, die volledig instonden waarvoor ze gekozen waren. 's Avonds om 9 uur werd er een spoedvergadering gehouden in Café Ramona in Brakkenstein. Het bestuur dat bestond uit T. v. Oyen, B. Hermsen, H. Albers, B. Lagarde en P. Bartels grepen die kleine kans aan, die ze nog in hadden, namelijk de Heren die 's middags geweest waren hadden een kleine vergissing gemaakt. Ze hadden zich niet gelegitimeerd, ze zeiden wel dat er een aangetekende brief onderweg was naar de secretaris. Er bleven dus 2 dagen over om iets te ondernemen en in de vergadering is toen besloten, dat er de komende nacht en dag gebruikt diende te worden. Het bestuur sloeg aan het bellen om de leden die nacht nog aan het werk te krijgen, de motivatie was groot, ieder die opgebeld werd kwam ook. Zaterdagavond om 8 uur na hard gewerkt te hebben stond de aanbouw er, en zondagavond werden de muren gesaust en 's middags was er niets meer te zien van bouwactiviteiten rond het clubhuis, zo netjes lag er alles bij. Maar het gezegde: dat ambtenaren zeer traag zijn ging voor SJN zeker niet op, maandagmorgen trokken verschillende ambtenaars neuzen wit bij, toen deze bij een controle zagen, dat de stilgelegde bouwactiviteiten in zijn geheel voltooid waren. Voor de meeste ambtenaren leek het dan ook op of er een wonder was geschied in het weekend. De omzet van de PTT ging zienderogen omhoog die week, het boekjaar van de sportstichting was niet sluitend, oorzaak hiervan was de vele aangetekende brieven die men verstuurde naar het adres van secretaris Hermsen. De bouwwerkzaamheden moesten doorgaan besloot het bestuur, er was al zoveel geld in de verbouwing gestoken en als men nu het werk stil zou leggen dan zou de vereniging in augustus niet verder kunnen draaien, het werd dus alles of niets. Vrijdagavond dreigde er iets mis te gaan, wat was nu het geval: men dreigde koppelingen te kort te komen om een draagbok te maken voor de staalconstructie en hoe kon men op dit late tijdstip daar nog aankomen. Daar er niemand raad wist keken de leden Hermsen en Krebbers elkaar aan (die stonden te kijken) en gingen op pad, om deze koppelingen te "lenen" bij een bouw in de buurt. Toen ze terug kwamen met het gezochte, was iedereen opgelucht en kon men die nacht ook weer doorwerken. (die koppelingen zijn later ook weer netjes teruggebracht) Pas op 1 juli berichtte Publieke Werken SJN dat de bouwactiviteiten gestopt moesten worden en dat de bestuursleden v. Oyen en Hermsen op 7 juli aanwezig diende te zijn daar de bouwactiviteiten zouden worden vastgelegd op foto. Bestuursleden v. Oyen, Albers en Hermsen hadden al menige gesprekken achter de rug met Publieke Werken en met wethouder Aelberts om een passende oplossing te zoeken voor de moeilijkheden die er waren. De moeilijkheden waar nu alles om draaide waren als volgt: de wezenlijke punten in dit relaas bevinden zich in het Gemeentelijk voorstel tot overdracht van het clubhuis aan SJN voor Fl. 20.000,- in 1979 en de brief van februari 1983 met betrekking tot de verkoop van het clubhuis, en het verlenen van recht van het opstal. In al deze voorstellen en overeenkomsten is door de gemeente geen melding gemaakt van een afspraak over de verkoop van het clubhuis (voor een symbolisch bedrag) zoals die gemaakt was bij de opening van het Winkelsteeg sportcomplex in 1972, tussen de toenmalige wethouder en te toenmalige voorzitter van SJN omdat het pand bestemd voor de sloop. Men vond het dan ook UNFAIR van SJN zijde, dat door toedoen van de heer Fiikkert van de sportstichting de verbouwing was stilgelegd, ondanks dat het dak in 1981 geheel vernieuwd was, en deze operatie alleen al SJN Fl. 20.000,- kostte. Daarin heeft nooit enige instantie aanleiding gezien maatregelen tegen SJN te treffen toen het dak er af was. Het zal nu dan ook duidelijk zijn voor iedereen waarom het bestuur niet akkoord ging met de koop zoals die in 1979 werd aangeboden door de Gemeente, en doorging met de verbouwing. Maar of het nu kwam door het rustige optreden van wethouder Aelberts, of door invloed van het maatschappelijk welzijn v.d. Gemeente of door hulp van buitenaf, men ging akkoord met het voorstel van SJN zijde. De koopakte werd in november 1983 getekend. Maar voor het zover was ging men met de verbouwing gestaag door. Maar wat wel opviel, toen de gesprekken op het stadhuis een aanvang namen, er nooit meer iets vernomen is van de heren Fiikkert en Tienstra. Maar misschien krijgen ze hun belangstelling weer terug als de receptie gehouden wordt voor het 50-jarig bestaan van SJN, dan kunnen zij het prachtig verbouwde clubhuis zonder ooit een cent subsidie te hebben ontvangen aanschouwen. Met een feestavond voor medewerkers die deze verbouwing tot een goed einde wisten te brengen werd het clubhuis geopend. In september 1983 startte SJN met een zaterdagelftal, dat uitkwam in de gecombineerde afd. Nijmegen-Arnhem. Onder leiding van J. Looyschelder en A. Kooimans had dit jonge elftal het eerste jaar van oprichting al succes en werd kampioen van de afd. Nijmegen Zaterdagcompetitie en promoveerde naar de 4e klasse KNVB Zaterdagvoetbal. Het eerste zondagelftal dat voor het eerst uitkwam in de Hoofdklasse KNVB afd. Nijmegen, draaide goed mee. Het bovenaanstaande SVHA, dat op een gegeven moment 7 punten voorsprong had op SJN en DIO, werd na de winterstop door deze vereniging ingehaald. SJN pakte zelf de kop, door thuis te winnen van SVHA, iedereen van SJN dacht dan ook dat er niets meer kon gebeuren. Maar de klap kwam hard aan toen men thuis punten verspeelde aan Eendracht en Juliana en uit aan SVHA. Hierdoor kon DIO het kampioenschap binnenhalen als men de laatste wedstrijd won van Eendracht. SJN kon nog gelijk komen, maar dan moest DIO verliezen en SJN uit winnen van Aguila. SJN verloor en DIO won en zo kon DIO de vlag in top hijsen en promoveren naar de 4e klasse. Zondagmiddag 2 juni werden op het terrein van v.v. Nijmegen de Veteranen van SJN Nijmeegs Kampioen door NEC te kloppen op penalty's. Ofschoon het voor de rust voor de ogen van honderden toeschouwers de stand 0-0 bleef, na de rust was de spanning dan ook te snijden. In het doelgebied haalde SJN speler H. Jansen knoerhard uit en het schot deed zijn verwoestende werking door het net van NEC stevig te laten bollen. Vijf minuten later waren de rollen omgekeerd en de stand werd gelijk, tevens de einduitslag, wat betekende dat er strafschoppen genomen moesten worden. De spanning was hoog, toen NEC de vijfde strafschop miste. Jan Schiks moest de vijfde voor SJN nemen, kleine Jan hield zijn hoofd koel en scoorde waardoor SJN de Cup van Nijmegen in ontvangst mocht nemen. September 1984, negenenveertig jaar zijn voorbij. Wat kan er zoal gebeuren naar het vijftigste jaar toe; toch nog heel wat. De zolder van het clubhuis is omgetoverd tot een gezellige sprekershoekje waar menig elftal zijn wedstrijdpunt(en) bij elkaar heeft gepraat. De wens van het bestuur kan binnenkort in vervulling gaan. De tekening van de aanbouw van de bestuurskamer is al naar de gemeente en bij goedkeuring hiervan zal aan eind 1985 deze er zeker staan. SPORTIEF GEZIEN De vereniging nam aan het seizoen 1984-1985 deel met 12 senioren en 1 dameselftal, verdeelt over zaterdag en zondagcompetitie. Het eerste zaterdagelftal heeft zich kunnen handhaven in de 4e klasse KNVB en dat mag toch wel een pluim op de hoed zijn voor J. Looyschelder. Het mag gezegd worden, dit elftal bracht mooi voetbal maar steeds opnieuw kon dit jeugdige elftal (uitgezonderd doelman H. Willems met zijn 42 jaar) zich in het laatste kwartier van de wedstrijd net niet staande houden en dat heeft ze dan ook punten gekost, zoveel dat er degradatie in zat naar een lagere afdeling. Op Paaszaterdag begon het getij te keren voor het elftal, het bovenstaande Otterlo kwam op bezoek, 2-0 was de voorsprong maar 10 minuten voor het eind maakte Otterlo toch nog 2 doelpunten, eindstand 2-2 en een belangrijk punt was binnengehaald omdat PGEM en EMM die middag punten verspeelde. De week daarop moest SJN de mededegradant PGEM minstens een punt wegslepen. De wedstrijd had geen doorgang mogen vinden gezien de weeromstandigheden omdat de regen met bakken uit de hemel viel. PGEM nam in het verloop al gauw een 2-0 voorsprong, na een half uur in de tweede helft kwam SJN terug op 2-1, ge�nspireerd hierdoor kwam men in de laatste minuten zelfs nog langszij en hierdoor was het behoud in de 4e klasse een feit. De veteranen stelden wel teleur. De verwachtingen waren hoog, de eindstanden te laag. Het 2e en het 5e elftal haalden in het begin de punten bij elkaar, daarna zakte men terug naar de middenmoot. Jammer genoeg dus geen kampioen in de zaterdagafdeling. HET ZONDAGVOETBAL Jammer, maar ook in de zondagafdeling geen kampioen van het 2e tot het 5e elftal. Het 2e en het 4e waren er wel dichtbij, het 3e was een goeie middenmotor, een compliment voor het 5e elftal. Men kon pas de laatste wedstrijden punten binnenhalen, zodat men niet op de onderste plaats eindigde. Een wimpel voor de dames met het behalen van de vierde plaats. Het goud in dit jubileumjaar was weggelegd voor het 1e elftal, de strijd om de titel in de Hoofdklasse afd. Nijmegen was spannend het ging al gauw tussen OSC, Eendracht en SJN. OSC heeft samen met Eendracht lang bovenaan gestaan maar voelde steeds de hete adem van de spelers van SJN met name: M. Verwaayen, G. Loermans, G. Corbeek, W. Geurts, R. v. Oyen, R. Klaassen, F. Nillesen, M. v. Schijndel, J. Nillesen, P. v. Alst, M. Nillesen, T. Willemse, R. Nillesen, H. Krebbers en T. Boelders. Het slot was spannend. Donker waren de wolken op Paaszaterdag boven het SJN veld. Groesbeekse Boys kwam op bezoek en na een 1-1 ruststand en een 1-2 achterstand weggewerkt te hebben dachten de jongens van SJN de laatste minuten hun hoofd er niet bij te moeten houden, en dan strafte de Boys dan ook goed af, de wedstrijd werd verdiend verloren met 2-3. Het was een goede les voor ze. De wolken dreven af naar Altforst waar men 2e paasdag moest aantreden tegen AAC. SJN schoot daar de wolken uiteen en won met 5-1. Doordat Eendracht en OSC gelijk speelde stond men na de Paasdagen gedrie�n bovenaan. De week daarna was het weer zo slecht dat er maar ��n wedstrijd doorging en dat was Eendracht - Nijmegen. Nijmegen verraste vriend en vijand door met 2-1 te winnen. De wedstrijd daarna trad SJN aan tegen de vrienden van SVHA, deze wedstrijd die zwaar werd ingeschat won men met 5-1. Zondag 28 april was de wedstrijd van het seizoen de topper Eendracht � SJN. Deze werd gewonnen door SJN na tweemaal achtergestaan te hebben met 2-3. Op koninginnedag kwam het nog niet veilig staande Lieden op bezoek, het oranjebitter had die morgen beide elftallen goed gedaan, de punten werden na een wedstrijd van goed voetbal gedeeld, uitslag 1-1, Eendracht was de klap van twee dagen terug nog niet te boven en verloor van SVHA, daar ook OSC verloor, kon SJN de vlag al hijsen als men op 5 mei Bevrijdingsdag een punt overhield aan de uitwedstrijd tegen Groesbeekse Boys en Eendracht en OSC de punten verspeelde. Men trok met al wat SJN lief was over de Zevenheuvelen heen om de wedstrijd tegen de Boys te aanschouwen. Met de waarschuwing nog in de benen van Paaszaterdag pakte SJN deze wedstrijd anders aan. In het eerste half uur kreeg SJN de beste kansen om de score te openen, maar de doelman van de Boys behoedde zijn ploeg voor een achterstand. Na een beoordelingsfout van de achterhoede van SJN kwamen de Boys onverwachts op 1-0, na de thee viel SJN vel aan, paal en lat stonden in de weg van de gelijkmaker en leverde alsnog geen succes op. Maar een kwartier voor het eind schoot Wout Geurts SJN naar 1-1, tevens de einduitslag. De spanning was groot na de wedstrijd omdat men moest wachten op de andere uitslagen, maar toen die bekend werden was het hek van de dam. De vreugde was groot: SJN was na 33 jaar weer 4e klasser. Een beter afscheidscadeau kon men niet wensen voor de coaches R. v. Schijndel en W. Furer, een prettig gevoel zal er ook door de honderdvijftig tellende leden van SJN heen gaan. Want het is uniek in het land van Maas en Waal en daarbuiten dat een vereniging met het 50-jarig bestaan mag deelnemen met twee eerste elftallen in de KNVB. NAWOORD Een anekdotische geschiedschrijving van een club als SJN is zeker niet gemakkelijk voor mij geweest. Een vereniging die klein begonnen is en gebleven is, daar is het moeilijk binnen te dringen. Ik heb geprobeerd de 50-jarige geschiedenis van SJN zo dicht mogelijk op de voet te volgen, zowel in organisatie als de sportieve activiteiten. Terug blikkend heb ik niet anders kunnen vaststellen dat men een lange reeks van jaren, voortdurend een harde strijd heeft moeten voeren om het bestaan. Tevredenheid vandaag is zeker op zijn plaats, maar ik zeg de status van vandaag geeft geen enkele garantie voor de status van morgen. Binnen het voetbal geeft mij alle aanleiding met bezorgdheid te moeten inzien, daar ik vermoed dat de komende jaren het leden bestand in het amateurvoetbal hard terug zal lopen en menig vereniging het bijltje er bij neer zal moeten leggen. Ik hoop voor Sint Jan als voetbalvereniging dat zij het 75-jarig bestaan zullen meemaken. Proficiat en succes Sint Jan. Dank wil ik toevoegen aan allen die mij gesteund hebben bij het maken van dit jubileumboekje. Bert Hermsen.